بیانیهٔ تازهٔ ASNM دربارهٔ EMG حین عمل؛ سکوت سیگنال چه چیزی را ثابت نمی‌کند؟
در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶، انجمن آمریکایی پایش نوروفیزیولوژیک (ASNM) بیانیهٔ موضعی تازه‌ای دربارهٔ الکترومیوگرافی حین عمل منتشر کرد؛ متنی که بیانیهٔ سال ۲۰۰۵ را به‌روزرسانی می‌کند. این سند یک کارآزمایی تازه یا مجموعه‌دادهٔ جدید نیست، بلکه مرور و توصیهٔ آموزشی انجمن بر پایهٔ ادبیات موجود است. متن کامل مقاله دسترسی‌آزاد است و خود نویسندگان دامنهٔ آن را شامل آناتومی، ثبت و تحریک، تفسیر، ملاحظات بیهوشی، مستندسازی و صلاحیت حرفه‌ای می‌دانند. [1]
نکتهٔ محوری، جداکردن دو کاربرد EMG است. در EMG خودبه‌خودی یا free-run، فعالیتی که بر اثر تحریک مکانیکی، حرارتی یا شیمیایی عصب ایجاد می‌شود، به‌صورت غیرفعال ثبت می‌شود. این روش می‌تواند دست‌کاری تحریک‌کنندهٔ عصب را سریع آشکار کند، اما نبودِ فعالیت به‌تنهایی سالم‌بودن عملکرد عصب را ثابت نمی‌کند؛ همهٔ انواع آسیب عصبی الزاماً دشارژ خودبه‌خودی تولید نمی‌کنند. بیانیه به همین دلیل free-run را بیشتر ابزار غربالگری می‌داند و می‌گوید در موقعیت مناسب، EMG تحریک‌شده یا MEP می‌تواند اطلاعات تکمیلی بدهد. [1]
در EMG تحریک‌شده، پاسخ عضله پس از تحریک الکتریکی عمدی ثبت می‌شود. ایجاد CMAP نشان می‌دهد میان محل تحریک و صفحهٔ انتهایی عضله، رشته‌های حرکتیِ کارکردی پیوستگی دارند؛ بنابراین این روش برای یافتن و نقشه‌برداری عصب و آزمودن پیوستگی کارکردی به کار می‌رود. بااین‌حال پاسخ، فقط همان مسیر و همان شرایط ثبت را بازنمایی می‌کند و نباید به‌تنهایی معادل نتیجهٔ عصبی نهایی بیمار تلقی شود. [1]
بیانیه در انتخاب الکترود نیز تفاوت هدف را برجسته می‌کند. برای EMG تحریک‌شده، سوزن زیرجلدی روی عضله در بسیاری از کاربردها همچنان قابل قبول است؛ اما برای ثبت حساس‌تر free-run، به‌ویژه دشارژهای کم‌دامنهٔ burst یا train، الکترود داخل‌عضله‌ای احتمال کشف بیشتری دارد. این گزاره نسخه‌ای برای جایگزینی همگانی الکترودها نیست: عمق و اندازهٔ عضله، عصب هدف، خطرهای سوزن و هدف ثبت باید در طراحی مونتاژ دیده شوند. [1]
عامل مهم دیگر بلوک عصبی‌عضلانی است. داروهای شل‌کننده می‌توانند مقدار EMG خودبه‌خودی را کم کنند، دامنهٔ پاسخ تحریک‌شده را کاهش دهند و تفسیر آستانه‌ها را مخدوش کنند. توصیهٔ سند، ارزیابی دوره‌ای عملکرد اتصال عصب‌ـ‌عضله با Train-of-Four و ثبت دارو و وضعیت بلوک است. خود بیانیه می‌پذیرد که حد قابل‌قبول بلوک برای EMG محل اختلاف است؛ بنابراین این مطلب عدد یا نسخهٔ بیهوشی عمومی پیشنهاد نمی‌کند. [1]
در جمع‌بندی شواهد، EMG تحریک‌شده برای مکان‌یابی رشته‌های حرکتی و سنجش پیوستگی آن‌ها بر شواهد کلاس II و III با توصیهٔ نوع A تکیه دارد. کاربرد آن برای تشخیص نقض دیوارهٔ داخلی (مدیال) پدیکل توسط پیچ، و کاربرد EMG خودبه‌خودی برای کشف تحریک یا آسیب عصب، هر دو بر کلاس II و III با توصیهٔ نوع B قرار گرفته‌اند. این رتبه‌ها معادل قطعیت بی‌نقص یا پیش‌بینی تضمینی نیستند. پیام آموزشی ساده است: «سکوت» free-run فقط در کنار کیفیت فنی ثبت، وضعیت بلوک عصبی‌عضلانی و روش‌های فعال معنا پیدا می‌کند، نه به‌عنوان مهر ایمنی مستقل. متن کامل منبع [1] بررسی شد؛ تطبیق ماشینی جای بازبینی بالینی انسان را نمی‌گیرد.