از BAEP تا DNAP؛ پایش شنوایی در جراحی شوانوم دهلیزی چه زمانی سریع‌تر می‌شود؟
در جراحی شوانوم دهلیزی، حفظ شنوایی هدفی جدا از برداشت تومور و حفظ عملکرد عصب صورت است. پایش شنوایی حین عمل معمولاً از پاسخ‌های برانگیختهٔ شنیداری ساقهٔ مغز (BAEP/ABR) استفاده می‌کند؛ در برخی مراکز، پتانسیل عمل عصب حلزونی (CNAP) یا پاسخ ثبت‌شده از هستهٔ حلزونی پشتی (DNAP) نیز به کار می‌رود. پرسش اصلی این نیست که کدام موج «بهترین» است، بلکه هر روش چه زمانی اطلاعات قابل‌اعتماد و به‌موقع فراهم می‌کند. [1,3]
یک مرور نظام‌مند که در ۲۷ آوریل ۲۰۲۶ در Neurosurgical Review منتشر شد، ۳۴ مطالعه با مجموع ۱۲۹۷ بیمار را وارد تحلیل کرد: ۲۷ مطالعه دقت آستانه‌ها و هفت مطالعه اثربخشی مقایسه‌ای را بررسی کرده بودند. در دو گروه غیرتصادفی که پایش شنوایی را با نبود پایش مقایسه کردند، برآوردها در جهت سودمندی پایش بودند، اما فاصله‌های اطمینان گسترده و عدم‌قطعیت زیاد بود. بنابراین، توانایی یک سیگنال در پیش‌بینی پیامد را نباید خودبه‌خود اثباتِ این دانست که استفاده از آن روش، به‌تنهایی شنوایی را حفظ می‌کند. [1]
از نظر فنی، BAEP یک ثبت دورمیدان است و برای استخراج پاسخ از میان نویز به میانگین‌گیری تعداد زیادی تحریک نیاز دارد؛ این موضوع می‌تواند بازخورد آن را کند کند، به‌ویژه وقتی ابزار جراحی نویز ایجاد می‌کند یا پاسخ پایه از ابتدا ضعیف است. CNAP و DNAP ثبت‌های نزدیک‌میدان‌اند و ممکن است با میانگین‌گیری کمتر، تغییر را سریع‌تر نشان دهند؛ در عوض، ثبت مستقیم به جای‌گذاری ایمن و پایدار الکترود وابسته است و جابه‌جایی آن می‌تواند تغییر ظاهری سیگنال ایجاد کند. این تفاوت‌ها به معنای برتری مطلق یک روش در همهٔ بیماران نیست. [1,2]
گزارشی که در شمارهٔ سوم سال ۲۰۲۶ مجلهٔ Czech and Slovak Neurology and Neurosurgery منتشر شد، تجربهٔ اولیهٔ DNAP را در پنج جراحی توصیف کرد. جای‌گذاری الکترود در دو مورد به‌طور ایمن ممکن نشد؛ در سه مورد موفق، DNAP و CNAP پاسخ‌های قابل‌تکرار فراهم کردند، حتی زمانی که BAEP به‌علت نویز یا ناپایداری قابل‌تفسیر نبود. در تنظیم همان مرکز، برای پاسخ‌های BAEP میانگین‌گیری ۶۰۰ تحریک و برای CNAP/DNAP میانگین‌گیری ۴۰ تحریک به کار رفت. این اعداد ویژگی همان پروتکل‌اند، نه نسخه‌ای عمومی برای همهٔ دستگاه‌ها یا مراکز. نمونهٔ سه‌موردی فقط امکان‌پذیری را نشان می‌دهد و برای اثبات بهبود پیامد کافی نیست. [2]
به‌روزرسانی راهنمای انجمن جراحان مغز و اعصاب آمریکا که ۵ ژوئن ۲۰۲۵ به‌صورت آنلاین منتشر شد و در شمارهٔ فوریهٔ ۲۰۲۶ چاپ شد، استفاده از نورومانیتورینگ را در جراحی شوانوم دهلیزی پشتیبانی می‌کند، اما شواهد را عمدتاً سطح III می‌داند و روش بهینهٔ پایش شنوایی را قطعی اعلام نمی‌کند. [3]
نتیجهٔ آموزشی: انتخاب روش باید با شنوایی پایه، اندازه و مسیر جراحی تومور، کیفیت پاسخ اولیه، نویز، امکان جای‌گذاری الکترود و تجربهٔ تیم سنجیده شود. هیچ آستانهٔ هشدار یا اقدام درمانی واحدی را نمی‌توان از این مطالعات ناهمگون استخراج کرد؛ تغییر سیگنال باید در بستر فنی و جراحی و طبق پروتکل محلی تفسیر شود.
دامنهٔ دسترسی: متن کامل مرور نظام‌مند [1] و مقالهٔ DNAP [2] باز شد؛ برای راهنمای [3] فقط رکورد و چکیدهٔ PubMed بررسی شد، نه متن کامل.
منابع مقاله
- Bubeníková et al. — Intraoperative auditory monitoring in vestibular schwannoma surgery: Diagnostic accuracy and interventional effectiveness — a systematic review · DOI: 10.1007/s10143-026-04293-y
- Voldřich et al. — First experience with dorsal cochlear nuclei monitoring in vestibular schwannoma surgery in the Czech Republic · DOI: 10.48095/cccsnn2026170
- Patel et al. — Congress of Neurological Surgeons Systematic Review and Evidence-Based Guidelines Update for the Role of Intraoperative Cranial Nerve Monitoring in the Management of Patients With Vestibular Schwannomas · DOI: 10.1227/neu.0000000000003421